U bent hier

Getuigenis van een collega-ervaringswerker bij Verwonderd vzw.

Zelfhulpgroep Verwonderd

Voor Anne-Sophie (22) - dat is niet haar echte naam - begon het toen zeven jaar geleden met een schaar in haar vel knipte. “Ik was vijftien en had een eetstoornis gehad. Ik had een vriendje en helaas ook veel last van verlatingsangst”, zegt de jonge vrouw. “Dat waren heftige emoties waar ik niet mee kon omgaan. Mezelf verwonden was een manier om mezelf af te leiden. Terwijl ik mijn wond verzorgde, verdwenen mijn andere gevoelens even naar de achtergrond.”


Anne-Sophie stopte pas toen haar toenmalige vriend haar littekens zag. “We zaten thuis op de bank en mijn mouw was opgeschoven. Daardoor is alles aan het licht gekomen”, zegt ze. Dankzij therapie en steun uit haar omgeving is Anne-Sophie nu al een jaar gestopt. “Soms voel ik nog de drang, maar ik ben blij dat ik uit die spiraal ben geraakt. Het is het niet waard: die littekens zijn er de rest van je leven.”

In het hulpboek “Zie mij niet” geven Imke Baetens en Laurence Claes advies aan ouders, leerkrachten en jongeren. “Het belangrijkste is praten, met vrienden, het CLB of ouders. De helft van de jongeren verbergt de wonden, maar die geheimzinnigheid weegt.” Wat je vooral niet moet doen? “Ouders hebben soms extreme reacties: ze gooien alle messen in de vuilnisbak of halen alle deuren uit de deurpost. Daarmee stop je het gedrag niet. Reageer vooral begripvol: word niet boos, straf niet, maar uit je bezorgdheid. Probeer een jongere ook niet te dwingen om in therapie te gaan. Het werkt alleen als zoon of dochter zélf wil meewerken. Contacteer in zo’n geval hulpinstanties die het gezin kunnen begeleiden."

Verwonderd vzw (Vlaamse vereniging voor zelfverwonding)