U bent hier

Gina herclaimt haar label

“Zet u, en vertel ne keer.”, zei de arbeidsgeneesheer. Ik kwam er op gesprek voor een reïntegratie-evaluatie waarin moest bepaald worden of ik (progressief) terug aan het werk zou gaan bij mijn werkgever. “Ik weet niet goed waar ik moet beginnen”, zei ik. Ik had een bundel formulieren in mijn hand, die ik vooraf had moeten invullen, en daar stonden vooral vragen rond fysiek welzijn in. ‘t Was daardoor moeilijk starten, ik vond niet meteen een aanknopingspunt met het mentale.

 

“Er wordt vooral naar het fysieke gepeild,” zei ik, “terwijl ik mentale klachten heb, die zich fysiek manifesteren.” “Dat heb ik nog wel gehoord”, zei de vrouw die tegenover me zat.

Ik legde uit dat ik slachtoffer ben geweest van fysiek en seksueel geweld, dat ik in 1999 ook een diagnose had gekregen van post-traumatisch stress-syndroom en borderline.

Wat me opviel is dat ik in tegenstelling tot vroeger geen schaamte voelde over mijn diagnose.

 

 

 

“Heeft jouw werkgever die informatie?”, vroeg ze.“Natuurlijk niet”, zei ik, “ik heb het nooit kenbaar gemaakt. Waarom zou ik? Ik werd geapprecieerd, ik was zo’n super-werknemer die niet klein te krijgen is… Toen besefte ik niet dat (keihard) werken mijn manier van zelfverwonden was. Natuurlijk zou ik dat werk opnieuw kunnen doen, maar dan ga ik over mijn grenzen en val ik misschien weer uit. Daar is geen enkele werkgever blij mee. Ik wil me niet engageren als dat betekent dat ik ofwel om de haverklap vervangen moet worden of dat ik mijn zelfzorg daarvoor moet laten.

 

Ik voelde me helemaal niet zwak terwijl ik sprak en ik had geen enkele neiging om mij te verantwoorden, empowerment betekent ook je diagnose van stigma ontdoen en inzetten als kracht. Ik had al een gesprek gehad met mijn werkgever en daarin werd me geen andere functie aangeboden, dus leek het me vanzelfsprekend om medisch ontslag aan te vragen.

 

De vrouw vroeg me dan naar mijn toekomstplannen: was ik bereid om eventueel een opleiding te volgen en ander te werk te gaan zoeken?Ik vertelde honderduit over de herstelvisie, mijn traject bij psycho-sociaal revalidatiecentrum Mirabello, mijn opleiding Ervaringsdeskundigheid in de GGZ en mijn vrijwilligerswerk bij het Cliëntenbureau en dat ik verder wil op de ingeslagen weg. Ik merkte aan haar reacties dat dit totaal nieuwe begrippen voor haar waren.

 

Hoe komt het dat de herstelvisie zo weinig gekend is bij mensen die bevoegd zijn om te evalueren of iemand met een kwetsbaarheid al dan niet (terug) op de arbeidsmarkt kan? Hoe komt het dat ik als ervaringsdeskundige de herstelvisie moet uitleggen aan een arts? Hoe komt het dat er in vragenlijsten van mutualiteiten voor uitgevallen werknemers geen ruimte is voor psychische problematieken, hoewel ze er vaak op gewezen worden en geregeld werknemers met een psychische kwetsbaarheid evalueren?

 

Er is nog zoveel werk aan de winkel. In ieder geval zullen de mensen die na me bij die vrouw terechtkomen al beter begrepen worden. We zijn er zeker nog niet helemaal, maar elke stap is een stap in de goede richting. De herstelvisie mag dan nog niet in alle lagen van de maatschappij doorgedrongen zijn, ik ben alvast actief aan het herstellen en hier en daar een vuurtje aan het stoken.