U bent hier

HERSTEL

Herstellen was een grote zoektocht voor mij. En is dat eigenlijk nog steeds. Vooral deze van mijn grenzen bewaken; er zelf niet over gaan en er niet laten overgaan door de ander. Door hiermee aan de slag te gaan heb ik een zeer moeilijke en grote beslissing in mijn leven durven en kunnen maken, nl. na 24 jaar huwelijk en mama zijnde van drie kinderen, waarvan nog 1 tiener, toch mijn weg alleen durven verder zetten. Nu ben ik alleenstaande moeder, zijn mijn twee oudste kinderen zelfstandig gaan wonen met hun vriend/in en hebben we de jongste in co-ouderschap. Herstel is voor mij ook goede zelfzorg toepassen; wat ik heel moeilijk vind en niet steeds voor de ander gaan zorgen, wat ik dus veel gemakkelijker doe en ook veel beter kan.  Herstel is het leren zien wat mijn energievreters zijn en er leren mee omgaan. Zien hoe het allemaal tot stand gekomen is, vanwaar mijn gevoeligheden of kwetsbaarheden komen. Als je hierin inzichten verwerft, kan je het allemaal beter plaatsen en begin je verbanden te zien. Zo leer ik zien wat vooral mijn deel is, en welk deel van de ander als ik in moeilijke situaties beland. Dit helpt mij om gevoelens te leren afblokken zodat ze niet te fel binnenkomen.  Zo geraak ik er niet door overdonderd. Ik heb ook leren met mijn gevoel omgaan om zo mijn angst te overwinnen. Dit lukt mij al voor de minder heftige emoties. Bij de hevige is het nog heel moeilijk en verval ik nog in stresstoestanden.  Dit allemaal blijft een oefening en oefening baart kunst. De ene keer lukt het me dan ook beter dan de andere keer.  

Dit doe ik inderdaad allemaal niet alleen. Ik durfde na lange tijd hulp te vragen. Ik vroeg aan een gekend psycholoog van een revalidatiecentrum of hij tijd en ruimte had om mij te begeleiden. Zo kreeg ik dan uiteindelijk inzicht op hoe het komt dat ik mijn vertrouwen in bepaalde typen mensen kwijt raakte, hoe het komt dat ik jaren over mijn grenzen heen leefde, dit heeft mij trouwens goed geholpen om met mijn schuldgevoelens aan de slag te gaan.

Door in contact te komen met lotgenoten ebt het gevoel van ‘ik sta er alleen voor’ weg. Ik voel me meer begrepen en ik kan  luisteren naar anderen en tips uitwisselen. Dit is heel verrijkend en steungevend. Iemand die dan ongeveer hetzelfde had, en al verder stond in het herstelproces, was voor mij dan het voorbeeld om naar uit te kijken. Dit gaf mij hoop, kracht, moed, … “ik kan daar nog geraken” … ik ‘moet‘ gewoon geduld hebben en mijn ‘moeten’ wegwerken. Dit is een heel moeilijke die me in alles beperkt!

Herstel is een grote opdracht, vandaar eentje waar geen tijd op te kleven valt. Vandaar ook dat velen zeggen ‘neem je tijd’, een uitspraak die ik lang niet begreep en waar ik doodnerveus van werd want ik had een deadline. Eentje van “tegen dan moet ik genezen zijn”! Ik legde mezelf dus grote beperkingen op, nl. tijdsdruk en moeten! Nu probeer ik mij erbij neer te leggen en te leven met de ingesteldheid van: ik ben herstellende, kan nu al heel veel meer dan na mijn instorting, ik wil niet meer terug naar het leven van ervoor, ik zie wel wat ik nog meer kan, ik bouw stilletjes aan op…

Het is vooral door mijn begeleider, mijn vertrouwenspersoon, dat ik zoveel stappen kunnen zetten heb. Hij luisterde naar wat ik nodige had. In het begin had ik het moeilijk om dit te kunnen aangeven. Het was een heuse zoektocht. Ik moest nl. nog leren spreken. Het was dus niet evident voor beide partijen om te kunnen achterhalen wat ik nodig had. Toch hebben we beiden niet opgegeven. Mijn vertrouwenspersoon had heel veel geduld, waarvoor ik heel dankbaar ben! En ik gaf niet op, ook al liep ik soms weg want dit was het enige wat ik kende, wat mij vroeger aangeleerd werd. “Ga vanwaar je komt en trek je plan!” Ik zag gelukkig in dat ikzelf dit kon keren, want vluchten bracht me telkens naar dezelfde wereld…. deze van helemaal alleen!

 

Sara De Visscher, ervaringswerker