U bent hier

Ondersteuning en coaching in de praktijk

Ondersteuning en coaching in de praktijk.

 

De namiddag begon goed. ‘En petit comité’ Gina, C en Petra voor de laatste redactie van het jaar. Het plan was om samen een artikel te schrijven rond wederzijdse coaching en ondersteuning van onze medewerkers. Klaar voor de strijd merkten we dat Gina haar wapens in het bureau lagen, maar helaas had de goede Fee, met goede bedoelingen, de deur zorgvuldig afgesloten alvorens richting cinema te vertrekken met de bezoekers van  Poco Loco.

Op naar Plan B !!!

We bellen Valeria die dichtbij woont en ook een sleutelbos heeft, daar ze af en toe komt inspringen. Ze heeft zich, in de tijd dat ze reeds actief is in de werkgroep, ontpopt tot “redder in nood” alias “bevrijdster van wie op-, buiten-, of –ingesloten is.” Toch handig iemand met sleutels om de hoek.

Zo ook vorige week voor het inloopmoment van vrijdagnamiddag. Gina en Jasper zouden op dat moment in Drongen zitten voor overleg. Daarom bood Valeria aan om de deur te openen voor de medewerkers. Dat was het ‘oer-scenario’. Maar hoeveel kan er misgaan op één dag? ‘Oer-scenario’s’ zouden geen ‘oer-scenario’s’ zijn mochten ze niet af en toe evolueren.

Eén van de medewerkers meldde zich ziek. Maar geen nood, Gina zou inspringen en Jasper zou alleen richting Drongen trekken na een overleg in Brussel. Dit was echter buiten de NMBS gerekend: een panne tussen Brussel en Gent. Uiteindelijk was er een vertraging van 2u en 40 minuten.

Gina’s leed was echter nog niet geleden. Niet enkel de NMBS maar ook De lijn liet het die dag min of meer afweten. Een bus met een platte band, een ongeval in het centrum waardoor alles blokkeerde, gevolgd door drie bussen die ze moest laten gaan wegens “volzet”, lieten ongewild onze arme Gina ongeveer een uur in de ijzige kou wachten.

De principes van “de positieve psychologie” in gedachten, vond ze het toch hartverwarmend dat de twee nieuwe medewerkers ondersteund werden door de redder in nood, alias Valeria. Tadaa!

Onder lichte dwang bleef ook Valeria voor het inloopmoment.

Van een vuurdoop gesproken!

Er kwam een bezoeker langs die interesse toonde om aan te sluiten bij de WED. Het gesprek kwam moeilijk op gang. Petra voelde zich in eerste instantie heel onzeker daar ze de bezoeker in kwestie kende vanuit een vorige setting. In het verleden waren er  tussen hen wel eens wat meningsverschillen geweest.

De vraag waar ze vooral mee worstelde was: “hoe kan ik me zo neutraal mogelijk opstellen en me gewoon op het inloopmoment concentreren?, hoe kan ik deze persoon leiden doorheen het inloopmoment?” Naast de vragen omtrent haar eigen gevoel, vroeg ze zich ook af of de ander zich onzeker voelde alleen, omwille van het feit dat Petra en hij in deze situatie samen rond tafel zaten.

Dus liet Petra het woord aanvankelijk aan Valeria , die zoals gewoonlijk peilde naar de motivatie en interesse.

Wat gemoedelijk begon dreigde te ontsporen: Valeria kreeg de indruk dat ze de bezoeker een onbehaaglijk gevoel gaf. Het emotionele reageren bij de ander gaf haar een gevoel van machteloosheid en onbekwaamheid. De demonen uit haar verleden speelden op.  Maar we zijn er om elkaar te ondersteunen nietwaar ?!

Door een tussenkomst van C kreeg het gesprek opnieuw een positieve wending. Hij wist de juiste woorden te vinden om de bezoeker gerust te stellen en samen met hem Valeria en Petra.

Met de slotzin: “Je bent hier al, deze stap is dus al gezet.” besloten ze met z’n vieren dat de bezoeker zeker welkom was op zijn  eigen unieke manier in de WED.

Kort nadien kwam Gina binnen, heel blij met de positieve sfeer en gezelligheid die er rond tafel heerste. Wist zij veel … ?!

Uiteraard vond zij het belangrijk om toch te polsen bij haar collega’s hoe het gesprek verlopen was.

Het feit dat er tijd genomen werd om te reflecteren en elkaar te bekrachtigen, maakte dat elk van ons met een goed gevoel huiswaarts kon keren.

We zijn allemaal goed bezig. !!!

Valeria, Gina, Petra en C.