U bent hier

Waarom we het lot van mensen met kwetsbaarheden moeten ondersteunen.

Op een vrijdagmorgen zat ik in het station voor me uit te staren en te genieten van de mensen die passeren zoals ik wel meer doe in de vroege uurtjes. Ik word gewoon graag door mensen omringd, gewoon omdat mijn focus dermate verhoogt en ik word gestimuleerd. Dan kwam er een niet verzorgde en zeer verdwaasde man op me af. Hij had een belangrijke vraag, wanneer de trein naar Eeklo vertrok en op welk perron. Was wel een beetje raar, want we stonden vlak bij het scherm waar dit alles te zien was. Geen bedenkingen en gewoon hem het gevraagde meedelen.

Dit gezegd zijnde zag ik plots de securitas en de politie met bijzonder veel machtsvertoon op de man afstappen vergezeld van een treinconducteur. Het was echt wraakroepend hoe die verdomde agent er bij stond, in paraatheid om aan te vallen. Gewoon verschrikkelijk. En over dit machtsvertoon heb ik ook wel een anekdote te vertellen, maar dit is nu niet van belang. De identiteitskaart van de man werd gevraagd en hij werd weggeleid. Een beetje later stond hij daar opnieuw voor zich uit te staren. Deze keer zou ik op hem afstappen en een helpende hand uitsteken. Deze man was even het noorden kwijt. Met veel verwarrende woorden kwam hij me te vertellen dat hij over de sporen had gelopen. Hij had zeer zwarte gedachten. Hij bleek al meerdere nachten op de straat geleefd te hebben. Hij was daarenboven verslaafd aan cocaïne en er was ook wel drankmisbruik. Maar absoluut geen veroordeling van zijn problemen. Zijn problemen vinden hun oorsprong in post traumatische stress door misbruik in zijn jeugd. Voor dit zouden de mensen oog moeten hebben.

Maar neen wat doen de mensen die deze man zitten aan te staren, uitlachen en kleinerende blikken. Ik werd zo opstandig, dit kan echt niet door de beugel. Ik zal vandaag deze man onder mijn hoede nemen. Ik overtuigde hem om mee te gaan naar Sleidinge, wat hij toch al van plan was. Eerst zou ik toch hem kopen waarvan hij nu niet kan van afblijven. Ik heb hem een halve liter bier gekocht en een pakje sigaretten. Eens dit in zijn bezit heb ik connectie gemaakt met 1A van Sleidinge om een mogelijkheid tot opname af te spreken. Tuurlijk heb ik zelf zijn verhaal laten doen. Hij wou het ook niet anders. Dus gewoon mijn telefoon in zijn handen gestopt. Het ging bekeken worden, we zetten ons alvast op de bus richting Sleidinge. Onderweg viel deze vermoeide man inslaap en kwam hij bijna op mijn schoot liggen. Ik liet begaan, je zou de mensen ons eens moeten zien aankijken.

We kwamen in Sleidinge aan. Het was bijzonder moeilijk om deze man wakker te krijgen. Maar gelukt en we stapten op de receptie af. Hij was me zo dankbaar en wou zelf zijn enig bezit, zijn oortjes van een telefoon cadeau doen. Dit was natuurlijk niet nodig. Hij liet me weten als ik hem niet had geholpen hij waarschijnlijk nog zou staan in het station. Ik wist dat hij de maandag een intake gesprek had in Het Kompas in Kortijk. Hij had dus opvang nodig voor 3 dagen. Gewoon een warm bed en veel begrip voor zijn moeilijke situatie. Geen veroordelingen, dat heeft hij echt niet verdiend. Later ging ik navraag doen bij de receptie of hij werd opgenomen en dit bleek het geval te zijn. Ik was opgelucht. Vrijwilliger bij de WED: Wim Stevens - jedy.be